تبلیغات
من هنوز منتظرم - من و کفش هایم . . . .!!!
درباره ما
دوستان
آخرین مطالب
نظر سنجی
امكانات جانبی
 
ترجیح میدهم با کفش هایم در خیابان راه بروم و به خدا فکر کنم تا این که در مسجد بنشینم و به کفش هایم فکر کنم.

ولی من ترجیح میدهم در مسجد باشم و نگران کفش هایم باشم تا اینکه در خیابان باشم و بی هزینه به خدا فکر کنم.
مهم خرجی است که برای خدا میکنی.مهم تلاشی است که برای دل بریدن میکنی.
به همان اندازه که از کفش هایت دور میشوی,به خدا نزدیک شده ای.
پا در کفش,به یاد خدا بودن نه هنر است و نه یادی است صادقانه.
من که حاضر نیستم به خاطر خدا کفش هایم را در معرض خطر قرار دهم,یاد من چه ارزشی دارد؟چه اندازه صداقت دارد؟
من حاضرم در جبهه ی جنگ به فکر نجات جان خود باشم تا اینکه در خانه ام لم دهم و خدا خدا بگویم.

"من حاضرم در مسجد راست و حسینی به خدا بگویم:دلم پیش کفش هایم است
تا اینکه از ترس دزدیده شدن کفش هایم در خیابان بمانم
و بگویم خدایا دوستت دارم."

منبع:هم اندیشان



:: مرتبط با: کوتاه و مفید ,
:: برچسب‌ها: یاد خدا , مسجد , جنگ ,
ن : رضا کوهجانی
ت : 1392/08/7
می توانید دیدگاه خود را بنویسید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
 
موضوعات
صفحات
نویسندگان
آرشیو مطالب
برچسب ها
امكانات جانبی